ആ സൂര്യതേജസ്സും അസ്തമിച്ചിരിക്കുന്നു…

കാസർകോടിന്റെ ആത്മീയ ആകാശത്ത് പ്രകാശിച്ചിരുന്ന ഒരു വലിയ നക്ഷത്രം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു…

ഞങ്ങളുടെ ഖാസി, ഞങ്ങളുടെ ഉസ്താദ്, ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹാദരങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങിയ പ്രൊഫസർ ആലിക്കുട്ടി മുസ്‌ലിയാർ നമ്മെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു…

കാസർകോടുകാരനായ എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിയോഗം ഒരു മഹാപണ്ഡിതന്റെ വേർപാട് മാത്രമല്ല. എന്റെ നാടിന്റെ ആത്മീയ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന, ഞങ്ങളുടെ മഹല്ലുകളുടെയും കുടുംബങ്ങളുടെയും സന്തോഷങ്ങളിലും ദുഃഖങ്ങളിലും സാന്നിധ്യമായിരുന്ന, ഞങ്ങൾക്ക് മാർഗനിർദേശം നൽകിയിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഖാസിയുടെ വേർപാടാണ്.

കാസർകോടിന്റെ മത-സാമൂഹിക ജീവിതത്തിൽ പ്രൊഫസർ ആലിക്കുട്ടി മുസ്‌ലിയാർ എന്ന പേര് ഒരു സാധാരണ പേരായിരുന്നില്ല. അത് വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരായിരുന്നു. അറിവിന്റെ പേരായിരുന്നു. വിശ്വാസ്യതയുടെ പേരായിരുന്നു. ആശ്വാസത്തിന്റെ പേരായിരുന്നു. പ്രശ്നങ്ങളുമായി സമീപിക്കുമ്പോൾ പരിഹാരത്തിന്റെ വഴി കാണിച്ചുതരുന്ന ഒരു മഹനീയ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

ഞങ്ങളുടെ ഖാസി എന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹത്തെ കാണുമ്പോൾ, ആ പദവിയുടെ ഔദ്യോഗിക അർത്ഥത്തേക്കാൾ എത്രയോ വലിയൊരു ബന്ധമാണ് ഞങ്ങൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നത്.

കാസർകോടിന്റെ മഹല്ലുകളിലെ മതപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ മാർഗനിർദേശം നൽകുകയും, കുടുംബങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാകുമ്പോൾ സമാധാനത്തിന്റെ വഴി തേടുകയും, വിവാഹ-വിവാഹമോചന വിഷയങ്ങളിൽ മതപരമായ നിർദേശങ്ങൾ നൽകുകയും, സമൂഹത്തിൽ ഐക്യവും സൗഹാർദ്ദവും നിലനിർത്താൻ പരിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്ത അദ്ദേഹം ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു ഖാസി മാത്രമായിരുന്നില്ല; ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ സമീപിക്കാവുന്ന ഒരു ഗുരുവും, ആശ്രയിക്കാവുന്ന ഒരു പണ്ഡിതനും, മനസ്സുതുറന്ന് സംസാരിക്കാവുന്ന ഒരു സ്നേഹസാന്നിധ്യവുമായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തെത്തുമ്പോൾ പദവിയുടെ അകലം അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. പകരം, അറിവും അനുഭവവും നിറഞ്ഞ ഒരു വലിയ മനുഷ്യന്റെ സ്നേഹമാണ് അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നത്.

കാസർകോടിന്റെ ഓരോ കോണിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ കാണാം. പള്ളികളിലും മഹല്ലുകളിലും മതപഠന വേദികളിലും പൊതുപരിപാടികളിലും കുടുംബങ്ങളുടെ സന്തോഷങ്ങളിലും സമൂഹത്തിന്റെ വേദനകളിലും അദ്ദേഹം തന്റെ സാന്നിധ്യം അറിയിച്ചിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ ആളുകൾ കാത്തിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉപദേശം തേടി ആളുകൾ എത്തി. ഒരു പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരം തേടുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ വിശ്വാസമർപ്പിച്ചു. കാരണം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് പിന്നിൽ വെറും അറിവ് മാത്രമല്ല, ജീവിതാനുഭവവും സമൂഹത്തോടുള്ള കരുതലും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇന്ന് ആ സാന്നിധ്യം ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു എന്നത് കാസർകോടിന് വിശ്വസിക്കാൻ പോലും പ്രയാസമുള്ള യാഥാർഥ്യമാണ്.

ഇന്നലെ വരെ ഞങ്ങളുടെ സംശയങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകിയിരുന്ന ആ ശബ്ദം ഇന്ന് മൗനമായിരിക്കുന്നു.

ഇന്നലെ വരെ ഞങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ വഴികാട്ടിയായിരുന്ന ആ സാന്നിധ്യം ഇന്ന് ഓർമ്മയായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

ഇന്നലെ വരെ ഞങ്ങളുടെ ഖാസിയായി മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹം ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ മാത്രം ബാക്കിയായി.

ഒരു കാസർകോടുകാരന്റെ മനസ്സിൽ “ഞങ്ങളുടെ ഖാസി” എന്ന വാക്കിന് ഒരു പ്രത്യേക സ്നേഹമുണ്ട്. ആ സ്നേഹം തന്നെയാണ് ഇന്ന് വേദനയായി മാറിയിരിക്കുന്നത്.

പ്രൊഫസർ ആലിക്കുട്ടി മുസ്‌ലിയാർ കാസർകോടിന് പുറത്തുനിന്ന് വന്ന ഒരു പണ്ഡിതനായി മാത്രം ഞങ്ങളുടെ ഓർമ്മയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാലം കടന്നുപോകുന്തോറും അദ്ദേഹം കാസർകോടിന്റെ സ്വന്തം ഖാസിയായി, ഞങ്ങളുടെ സമൂഹത്തിന്റെ സ്വന്തം പണ്ഡിതനായി മാറുകയായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു തണലായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ അറിവ് ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു വെളിച്ചമായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു വഴികാട്ടിയായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി പോലും പലപ്പോഴും ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ സമസ്ത കേരള ജംഇയ്യത്തുൽ ഉലമയുടെ ജനറൽ സെക്രട്ടറി എന്ന നിലയിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്തായ സേവനങ്ങളും, മതവിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തെ സംഭാവനകളും, ജാമിഅ നൂരിയ്യയുമായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദീർഘകാല ബന്ധവും എല്ലാം ഓർക്കേണ്ടതുണ്ട്.

പക്ഷേ, കാസർകോടുകാരായ ഞങ്ങൾക്ക് അതിനുമപ്പുറം ഒരു ബന്ധമുണ്ട്.

അദ്ദേഹം ഞങ്ങളുടെ ഖാസിയായിരുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ മഹല്ലുകളുടെ ഖാസി.

ഞങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങളുടെ മാർഗദർശി.

ഞങ്ങളുടെ പള്ളികളുടെ സാന്നിധ്യം.

ഞങ്ങളുടെ സമൂഹത്തിന്റെ തണൽ.

ഞങ്ങളുടെ ഉസ്താദ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിയോഗവാർത്ത കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരു മഹാപണ്ഡിതൻ നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന ദുഃഖത്തോടൊപ്പം, “നമ്മുടെ ഖാസി ഇനി ഇല്ലല്ലോ…” എന്ന ഒരു വലിയ ശൂന്യതയാണ് കാസർകോടിന്റെ മനസ്സിൽ നിറയുന്നത്.

ഒരു ഖാസിയുടെ ഉത്തരവാദിത്വം കേവലം മതവിധികൾ പറയുന്നതിൽ അവസാനിക്കുന്നതല്ല. സമൂഹത്തിന്റെ വേദന മനസ്സിലാക്കാനും, മനുഷ്യരുടെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ നീതിയുടെയും സമാധാനത്തിന്റെയും വഴി കാണിക്കാനും, കുടുംബങ്ങളെ ചേർത്തുനിർത്താനും, മഹല്ലുകളിൽ ഐക്യം വളർത്താനും കഴിയണം.

ആ ഉത്തരവാദിത്വം തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ നിറവേറ്റിയ മഹനീയ വ്യക്തിത്വമായിരുന്നു പ്രൊഫസർ ആലിക്കുട്ടി മുസ്‌ലിയാർ.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാണ്ഡിത്യത്തിന് ആഴമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലാളിത്യത്തിന് അതിലും വലിയ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ വാക്കുകളിൽ സ്നേഹവും കരുണയും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ സാധാരണക്കാരനോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ആ പദവികളുടെ ഗൗരവം ഒരിക്കലും ഒരു അകലം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നില്ല.

അതാണ് അദ്ദേഹത്തെ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഇത്രയും പ്രിയപ്പെട്ടവനാക്കിയത്.

ഇന്ന് അദ്ദേഹം നമ്മോടൊപ്പമില്ല.

പക്ഷേ കാസർകോടിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ അദ്ദേഹം എന്നും ഉണ്ടാകും.

ഒരു പള്ളിയുടെ മുറ്റത്ത് അദ്ദേഹത്തെ കാത്തിരുന്ന ആ ദിവസങ്ങളിൽ…

ഒരു മഹല്ലിന്റെ പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരം തേടി അദ്ദേഹത്തെ സമീപിച്ച നിമിഷങ്ങളിൽ…

അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങൾ കേട്ടിരുന്ന വേദികളിൽ…

അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് ആശ്വാസം നേടിയ കുടുംബങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളിൽ…

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ ജീവിതത്തിൽ…

ഞങ്ങളുടെ ഖാസി എന്നും ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.

കാലം കടന്നുപോകും.

പുതിയ തലമുറകൾ വരും.

പുതിയ പണ്ഡിതന്മാർ സമൂഹത്തിന് നേതൃത്വം നൽകും.

എങ്കിലും, കാസർകോടിന്റെ മതചരിത്രത്തിൽ പ്രൊഫസർ ആലിക്കുട്ടി മുസ്‌ലിയാർ എന്ന പേര് മായാത്ത ഒരു അധ്യായമായി തന്നെ നിലനിൽക്കും.

പ്രിയപ്പെട്ട ഉസ്താദേ…

താങ്കളെ ഇനി നേരിൽ കാണാനാവില്ല.

താങ്കളുടെ ശബ്ദം നേരിട്ട് കേൾക്കാനാവില്ല.

സംശയങ്ങളുമായി താങ്കളുടെ അരികിലെത്താനാവില്ല.

പക്ഷേ താങ്കൾ പകർന്ന അറിവും താങ്കൾ കാണിച്ച വഴിയും താങ്കൾ നൽകിയ സ്നേഹവും ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ എന്നും ഉണ്ടാകും.

കാസർകോടിന് താങ്കൾ ഒരു ഖാസിയായിരുന്നു.

പണ്ഡിത സമൂഹത്തിന് താങ്കൾ ഒരു മഹാപണ്ഡിതനായിരുന്നു.

വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് താങ്കൾ ഒരു ഗുരുനാഥനായിരുന്നു.

സമൂഹത്തിന് താങ്കൾ ഒരു മാർഗദർശിയായിരുന്നു.

ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ളവർക്ക് താങ്കൾ ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഉസ്താദായിരുന്നു.

ഇനി താങ്കളുടെ കസേര ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കും.

താങ്കളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാത്ത പള്ളിമുറ്റങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമാകും.

താങ്കളെ കാത്തിരുന്ന ഹൃദയങ്ങളിൽ ഒരു ശൂന്യത ബാക്കിയാകും.

എങ്കിലും താങ്കൾ പകർന്ന അറിവിന്റെ വെളിച്ചം അണയുകയില്ല.

താങ്കൾ കാണിച്ച നന്മയുടെ വഴി മായുകയില്ല.

താങ്കൾ നൽകിയ സ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഇല്ലാതാകുകയില്ല.

ഞങ്ങളുടെ ഖാസി യാത്രയായി…

ഞങ്ങളുടെ ഉസ്താദ് യാത്രയായി…

പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും യാത്രയാകില്ല.

അല്ലാഹുവേ…

ഞങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഖാസിയും ഉസ്താദുമായ പ്രൊഫസർ ആലിക്കുട്ടി മുസ്‌ലിയാരുടെ സൽകർമ്മങ്ങൾ സ്വീകരിക്കണമേ.

അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും സംഭവിച്ച പിഴവുകൾ പൊറുത്തുകൊടുക്കണമേ.

ഖബർ വിശാലമാക്കണമേ.

ഖബറിൽ നൂറും സമാധാനവും നൽകണമേ.

ദറജകൾ ഉയർത്തിക്കൊടുക്കണമേ.

ജന്നാത്തുൽ ഫിർദൗസിൽ ഉന്നതമായ സ്ഥാനം നൽകണമേ.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബത്തിനും ശിഷ്യന്മാർക്കും സഹപ്രവർത്തകർക്കും സ്നേഹിതർക്കും, പ്രത്യേകിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ സ്വന്തം ഖാസിയായി കണ്ട കാസർകോടിന്റെ ജനങ്ങൾക്കും ഈ വിയോഗം സഹിക്കാനുള്ള ക്ഷമ നൽകണമേ.

അദ്ദേഹം പകർന്ന അറിവും നന്മയും സേവനവും മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ ഞങ്ങൾക്ക് സാധിക്കണമേ.

പ്രൊഫസർ ആലിക്കുട്ടി മുസ്‌ലിയാർ…

കാസർകോടിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഖാസി…

ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹപ്പെട്ട ഉസ്താദ്…

ഒരു മഹാപണ്ഡിതൻ…

ഒരു ഗുരുനാഥൻ…

ഒരു തണൽ…

ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഓർമ്മ…

താങ്കൾ ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് യാത്രയായെങ്കിലും,

താങ്കൾ തെളിച്ച വെളിച്ചം അസ്തമിക്കുകയില്ല.

താങ്കൾ പകർന്ന അറിവ് മാഞ്ഞുപോകുകയില്ല.

താങ്കളോടുള്ള സ്നേഹം ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും മായുകയില്ല.

അല്ലാഹു മർഹൂമിന് മഗ്ഫിറത്തും മർഹമത്തും നൽകി അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ.

ആമീൻ യാ റബ്ബൽ ആലമീൻ.